ยอมรับในสิ่งที่เป็น
posted on 03 Feb 2009 19:35 by inginglyก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเพื่อนๆที่ยังแวะเวียนเข้ามาดูค่ะ วันเวลาผ่านไปไวมาก นี่ก็เกือบจะครบ 1 ปีแล้วที่เขียนทิ้งท้ายไว้แต่รู้สึกว่าเพิ่งผ่านไปไม่นานเอง และเมื่อวันก่อนมีพี่คนนึงส่ง blog ของน้องชายทีได้เสียชีวิตไปมาให้ดู สิ่งที่น้องชายเขาเขียนไว้พี่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน น่าเศร้านะที่มารู้เสียตอนนี้และไม่มีโอกาสพูดคุยกันอีก ทำให้รู้สึกว่า internet นี้สามารถเปรียบเสมือน time machine ได้เลย สิ่งที่บันทึกไว้กลับไปอ่านและได้เห็นอีกเมื่อไหร่ก็เหมือนว่าเราอยู่ในช่วงเวลานั้นจริ่งๆ
หลังจากทีห่างหายไปนาน กลับมา update ครั้งนี้จึงอยากจะรวบยอดสรุปกับเรื่องราวที่ผ่านมาเลยก็แล้วกันนะคะ
วันเวลาที่ผ่านพ้นไปไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนจริง่ๆ ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงประโยคๆหนึ่งที่คุณลุงคนนึงเคยแนะนำเอาไว้นั่นก็คือ สิ่งที่มีค่าที่สุดของมนุษย์เราคือการยอมรับความจริง ซึ่งข้าพเจ้าก็เห็นด้วยตามนั้น หลายๆคนอาจจะมีพื้นฐานความจริงที่ตัวเองเข้าใจแตกต่างกันไป หรืออาจจะว่าความจริงนั้นไม่มีตัวตนเลยก็ได้ก็แล้วแต่จะคิด แต่สำหรับคนธรรมดาๆอย่างข้าพเจ้าแล้ว ความจริงคือสิ่งที่ตัวเองสัมผัสได้และเห็นๆกันอยู่ และเนืองจากข้าพเจ้าได้เรียนรู้คำสอนของพระพุทธเจ้ามาพอสมควร จึงได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีที่มาที่ไปเสมอ หรือตามที่เราเข้าใจว่ากฏแห่งกรรม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นข้าพเจ้าก็ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้นหากไม่ได้รับรู้ด้วยตัวเอง
เพื่อนๆเชื่อมั้ยคนเราเกิดมากันได้กี่ภพกี่ชาติวนเวียนเจอกันไปเรื่อย มีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีเข้ามาในชีวิต
บางคนก็ทำให้เราอยากอยู่ด้วยไปนานๆ แต่ก็มีเหตทำให้มีแรงเหวียงผลักออกจากกัน หลังจากห่างหายไปนานก็กลับเข้ามาในชีวิตอีก หากเราไปยึดติดกับอารมณ์เดิมๆแล้ว วงเวียนนั้นก็หมุนไปอยู่ซ้ำๆ หากเราไม่รู้จักยับยั้งช่างใจเอาไว้ก็ผลต่างก็ตามมาเรื่อยๆโดยที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เพื่อนๆเชื่อมั๊ยชาติใดชาติหนึ่งเราเองอาจจะเกิดมาร่ำรวยมีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง
บางคนอยากร่ำอยากรวย ขวนขวายทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในผลที่ตนเองอยากได้ จนบางทีลืมตระหนักถึงความพอดี และพาลให้ตัวเองล่มจมอยู่เรื่อยไปโดยไม่รู้ตัว ดีไม่ดีอาจทำให้คนรอบข้างเดือดร้อนไปด้วยจนถึงขั้นแตกร้าวเพราะความขัดสน แต่นั้นก็คือสิ่งที่ได้ร่วมกันทำทั้งสิ้น
เพื่อนๆเชื่อมั้ยที่ผ่านมาในอดีตคนเราอาจจะสวยงามหล่อเหลา เป็นที่ชื่นชมกับคนที่ได้พบเห็น
บางคนน้อยเนื้อต่ำใจในชาตกำเนิดของตนพยายามแต่งเสริมปรุงแต่งเพื่อให้เป็นที่ยอมรับในสังคม จนขาดความเป็นตัวของตัวเอง เป็นเรื่องที่น่าเศร้านะ เพราะคนที่จริงใจในสังคมเราลดถอยลงทุกวัน
ยิ่งอ่านก็ยิ่งเครียดตามใช่มั๊ยล่ะ 5555 คือข้าพเจ้ากำลังจะบอกว่าสิ่งต่างๆไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน คนที่เกิดมาแล้วไม่พอใจในสิ่งที่ตอนเองมีอยู่มักจะรู้สึกทุขเพราะมัวแต่ไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ แทนที่จะยอมรับความจริงตรงนั้นแล้วนำมาปรับปรุ่งสภาพความเป็นอยู่ของตนไปในทางที่ดี
ที่ผ่านมา กับเรื่องเศร้าๆที่เกิดขึ้น ข้าพเจ้ารู้ตัวแล้วว่ามีหลายอย่างที่เข้าใจไปเองผิดๆ จะไม่โทษไม่ว่าอะไรใครทั้งนั้น และขอบคุณที่ยังนึกถึงและให้กำลังใจกัน หากไม่ก็อยากจะขอบคุณที่หยุดที่จะสานความบาดหมางกันต่อไปอีก
สุดท้ายนี้ก็อยากจะขอบคุณที่อุส่าห์สละเวลาเข้ามาอ่าน ^-^ และขอโทษด้วยหากพักนี้ไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกับใคร แต่ไม่เคยลืมมิตรภาพที่มีต่อกันนะคะ